Evet. 2 haftadır dünyamda hüküm süren bir moral bozukluğuyla savaşıyorum. Ve bir haftadır dozunu arttıran bir moral bozukluğu bu. Terapistim bana hastalığımın yükselişe geçtiğini söyledi ve ben bugün yine kendime zarar verdim. Daha doğrusu kendimi kestim. Aslına bakarsanız amacım kendime daha büyük çaplı bir zarar vermekti lakin bunu bile başaramayacak kadar zavallıyım. Belki de ilaçlar bir raddeye kadar kendimi engellememi sağlıyor. Fakat dediğim gibi yalnızca bir raddeye kadar. Kendimi kesmeyi denedim, elimde çizikler meydana geldi, kan aktı. Kendime bunu yaparken aklımda yalnızca üzüntümün sebebi olduğunu düşündüğüm konu vardı. Belki ölmeliyim, yine de bunu yapacak cesaretim yok. Bunu anladım bugün. Ölmek istemiyorum. Çünkü henüz hiçbir şey yaşamış sayılmam. Ölümden korkuyorum. Beni bir süreliğine yakalamazsa sevinirim. Gerçi yazımın konusu ölüm değil. Kahretsin. Ben acı çekiyorum. Elimin haline bakıyorum da bir sinek ısırığı kadar önemsiz. Ben bundan iyisini yapmalıydım. Beceriksizim. Kendimden nefret ediyorum. Değersiz biriyim.
Neden kendini sevmeyi denemiyorsun?
YanıtlaSilBen beni ben yapanlarla birlikte ben oluyorum. Onlar olmadan kendimi sevemem.
SilRoramiya'nın dediği gibi kendini sevmekle işe başla bence.
SilKimse bu dünyada değersiz değildir.Bu konuda kendine değer ver derim.Onun dışında çok daraldığında bulunduğun yeri terk etmeni öneririm.Ya da temizlik yapabilirsin mesela kafan falan dağılır.Ayrıca kimse için kendini üzmen gerekmez.Daha öncede sana yazmıştım sanırım insanlara fazla değer verip onları büyütüyorsun gözünde.Hiç kimse için hayatını mahvetmeye gerek yok.:)
Hemen her şey düzelecek diye bir şeyde yok.Bence seni mutlu eden şeylere odaklan ve ilerisi için güzel günler hayal et.^-^
Çok teşekkür ederim, beni duygulandırdınız. :') Bugün fark ettim bak bunu. Evi birkaç saatliğine terk etmek işe yaradı. Günlerdir neredeyse pek çıkmadım dışarı. Moral bozukluğundan... Ama iyi olacağım ya. Saçmalamama lüzum yok! Yeter bu kadar melankoli. -_-
Sil