Gel yanıma, kızılla süslenmeden önce dolunay.

"Fala inanma, falsız da kalma." derler ya hani, aynen öyle sevgili kişiler. Arkadaşım, siz baktırdığım onca falda, nasıl oldu da aramızda bir şeylerin olabileceği ihtimaline yer verdiniz? Olamaz ki yahu, göz var izan var. İçimdeki umudu yeşertmek adına iyi bir şey olabilir, ama boş bir umut bu ve umut işkencenin süresini artırır, der Niçe.

Her şey güzel gidiyor. Benimle olmayacağını bildiğim bir kişi var. Şimdilik yanımda. Kısa bir süreliğine yanımda. Biliyorum bunu. Az kaldı gitmesine, veya benim gitmeme. Hatta belki düşündüğümden, umduğumdan daha az bir süre.

Ama ben anı yaşıyorum. Seni görebildiğim sürece mutluyum. Sen yoksan tebessümlerim de yok. 

Düşündüm ve bir sonuca vardım. Aydınlanmamı sağladın, teşekkür ederim bunun için. Sanırım iyi yönlerinden biri de buydu seni tanımamın. Hayal ettim. Bana sadece 5 yıl yeterliydi. Ya da 6. "Geri geleceğim. Kendimi toparlamış ve süper bir halde seninle tekrar tanışacağız, kendimi sana sevdireceğim."

Düşüncem buydu.

Farkına varmam fazla uzun sürmedi. 6 yıl, dile kolay. Oldukça uzun bir süre. Çok fazla şey değişebilir. Hayatına yeni insanlar girebilirdi. Ve sen onları benden daha fazla sevebilirdin. Geç kalabilirdim seninle buluşmak için. Farkına vardım: bazı şeyler gerçekten de bizim elimizde değil. Kader denilen bir şey var ve biz en sonunda ona teslim olmak zorundayız. 

Sadece umut ediyorum. Elimden başka bir şey gelmiyor. 

Umarım kaderimde sen varsındır.