Nisan ayından beri ilk girim. Hepinize selamlar.
Sizlere o zamandan beri neler olduğundan kısaca bahsedeyim. Üniversiteye hazırlanma sürecindeyim ve dershaneye gidiyorum. Ve şu an ders çalışacağım yerde abur cuburla uğraşıp tembellik ediyorum. Tebrik edin beni!
Arkadaş ortamım yok ama şaşırmazsınız zaten. Sınıfın somurtuk suratlısıyım ve geçende biri bana yanaşmaktan çekindiğini söylemişti. Terslenmekten korkmuş. İlginç.
Zaten öğrencilerden ziyade öğretmenler ilgimi çekiyor ve onları seviyorum. Top 6 listem bile var.
Ama cidden biri beni bilgisayar başından kucaklayıp kitapların başına oturtsun. Lütfen!
Tarih ve coğrafyadan hayli geri kaldım. Sanırım sadece Türkçe yolunda gidiyor. Sevdiğim için onu iyi yapabiliyorum diye düşünüyorum. Sevilen işlere odaklanma yolunu seçermiş beyin. Sosyali de Türkçe kadar ilerletirsem hedefime ulaşacağım. Yalnız bilgisayar başında oturmakla bunun gerçekleşebileceğini düşünmüyorum. Namümkün.
Başka nelerden bahsedebilirim ki... hmm. Konuşacak çok şey var aslında. İçimde tutmayı yeğliyorum.
Birazdan bir şeyler daha yazmayı deneyeceğim. Bilmiyorum.
Görüşürüz.
Derslere birinci derecede önem vermek lazım. Sonra da keyif alacağın işleri yapabilirsin. İnternet dipsiz bir kuyu gibi. İndikçe dibe iniyorsun. Bir de buradan çıkışı düşünmek gerek.
YanıtlaSilHala müzik dinleyip duruyorum. İçimden çalışmak gelmiyor yahu. :/ Ne yapacağım ben böyle... Haklısınız tabii, ben de farkındayım ama ühühü.
SilAz kalsın pişti olacağız sizinle. Ama sevindim buna. İyi bir telkine ihtiyacınız olabilir. Bir kalem dostuna. Biliyorsunuz ki tecrübe hayatta yenilen kazıkların bileşkesiymiş. Müzik dinleyin; hatta bir ağız mızıkası bile bulundurun sırt çantanızda. Zaman zaman içinizdekileir doğaçlama olarak melodilere dökebilirsiniz. Mümkünse iki tane mızıkanız olsun. Sokakta gördüğünüz bir çocuğa da küçük bir resital verebilirsiniz. Sonra da çocuğun başını okşayarak mızıkanın birini ona hediye edebilirsiniz. Nedense sümüklü çocukları severim ben.
Sil