Nedir tüm bu suçluluk duygusu üzerinden atamadığın Ütopist?
Ah. Neden kimse beni sevmiyor, çok berbat bir kişilik sahibi miydim? Hayır. Nice sevilen gördüm ben, nice çarpık ruha sahip bedenler.
Belki bulamıyor olabilirler bende aradıklarını. Evet. Doğru. Eğlenceli bir yapım yok, kimseyi güldüremem -gülünç hareketlerim hariç.
Her vakit güvenmek isteyen bu kişi buna rağmen hep yanlış insanlara, bedenlere çarpıyor. Bu yüzden ölmek istiyor; en azından sağır olmak sevgiye, kulağa güzel gelen tüm duygulara.
Fazla konuşmadım ama içimden susmak geliyor -yine de milyonlarca kez haykırmak.
Fakat neyi?
İçimdeki sıkıntıyı atmanın ne gibi bir yolu var, ne gibi bir sonuca varacak hayatım?
Haykırmak - ölüm.
Defalarca kez dudaklarıma mühür vurmalıyım. Belki yalnızca gözlerimden dökülmeli sözlerim, duygularım, gözyaşlarım.
Ah. Bu ne melankoli... Şimdi bir defa daha öl; güvendiğin için.
Yıllar önceden başlayan bir süreç ile benzer duyguları hissettim.Alay edilme korkusu , hata yapma korkusu , kazandığım sevgiyi kaybetme korkusu, sıkıcı bir insan olma korkusu...En kötüsü ise kimsenin sevgisine güvenmemek ve bir kibrit ateşi kadarda olsa şüphe duymak.
YanıtlaSilEdebiyat yapmışsın Yeniçeri. Yalnız bu katılmadığımı söylemenin bir yolu değil. "Kibrit ateşi..." Kimsenin sevgisine güvenmemek, evet. Belki de güvenmek lazım ama insanın bir savunma ve korunma mekanizması var. Daha kötü olmak istemiyor, aldatılmaktansa hiç bulaşmamak daha iyi diyor. En azından ben. Yorumun için teşekkürler.
SilZaten güvenmeninde tamamen doğru olduğunu kastetmedim.Aslında cevabı bende bilmiyorum hangisi iyi hangisi kötü.Lakin cevap bence bizde değilde o kişiye bağlı gibi biraz.Ben teşekkür ederim.
Sil