Umudum yok.

Sanırım artık bir şeylere inanmak için elimde bir neden kalmadı. Benim için bir kapı aralanacağını düşünmüştüm ama olmadı. Neden olmadı ki? Olmasını gerçekten isterdim çünkü. Kızmam gereken tek bir kişi var artık. O da tanrı olmalı. Tavşan dağa küsmüş, dağın haberi olmamış misali.  

Hep tanrıdan bahsediyorum, değil mi? Kendisiyle ilginç bir ilişkimiz var. Ben ondan hep bir şeyler dilerim, yerine gelmez. Ama hangi yüzle istiyorum ki zaten. Yerine gelmeyen isteklerimin onun isteğine uygun düşmediğini düşünürüm ve vazgeçerim sonra. Yine de tüm bunlar beni (u)mutsuzluğa iter. Daha sonra evrenin yaratıcısı hakkında konuştuğumu fark ederim. Hepsini saçma bulurum ve susarım.

Sustum.