Utopian olmaktan sıkıldım. Kendimden sıkıldım. Hayattan sıkıldım. Mecbur olduğum için yaşıyorum. Mecburiyetten sıkıldım. Sevmemekten sıkıldım, halbuki deliler gibi sevmek istiyorum. Ama neyi, kimi? Bilgisayar başında tükettiğim ömrü düşünüyorum. Bilgisayardan sıkıldım, seni camdan aşağı fırlatmak istiyorum bilgisayar. Ama senden kurtulduğum an yine sıkılacağım. Tanrım! Ne çok "sıkılmak" kelimesi geçti, bundan da sıkıldım. Senden bile sıkıldım tanrım.
20 senelik bu kısa hayatta hiçbir şey elde edememekten sıkıldım. Her gün, uyandığım her sabah kolumdaki jilet izlerini görmekten sıkıldım. Geçmiyorlar, geçip gitmiyorlar. Bana hala dünümü hatırlatıyorlar.
Bir daha doğmak istiyorum ben. Daha güzel bir güne... Daha sevgi dolu bir çevreye...
Sıkıldım. Konuştukça zihnime düşen kitap satırlarından sıkıldım.
En çok da senden sıkıldım. Çünkü beni sevmiyorsun.
20 yaşındaki birini kim neden bu kadar sıkar anlamış değilim ama takma kafana:) (yanlış anlama ama) Hayat zaten hep neşeli geçmez ama etrafında gelişen güzellikleri görmeye bak.
YanıtlaSilSeni kim bu kadar üzüyor emin değilim ama boş ver. Kimseye ederinden fazla değer verme.Kendini daha fazla sev *-*
Etrafımda güzel sayabileceğim bir şey yok. Çok mu karamsarım ne. :/ Her gün aynı şeyleri yapmaktan sıkıldım. Elimden de bir şey gelmiyor. Hep benim suçum gerçi. ._. Neyse, sağ ol yaoici. :)
Sil